Przynależność do Parafii

Przepisy kościelne odnośnie przynależności do parafii 

Wobec coraz częstszych wyjazdów zagranicznych i związanych z tym zmian miejsca zamieszkania przypominamy najważniejsze przepisy prawa kościelnego odnośnie przynależności do parafii. Zgodnie z prawem kanonicznym przynależność do parafii może różnic się od posiadanego w dokumentach świeckich adresu zameldowania lub zamieszkania. Własna parafia każdej osoby to parafia w której aktualnie się mieszka. Nie można mówić o przynależności do parafii, gdy od dłuższego czasu niż 3 miesiące mieszka się w innej miejscowości czy innym państwie. Podstawą przynależności do parafii jest dobro duchowe mieszkańca a nie formalności zgłoszenia się do urzędu parafialnego.

Do parafii należą: 

– osoby mieszkające tutaj obecnie; 

– uczniowie szkół ponadpodstawowych, którzy mieszkają w internatach lub na stancji poza terenem parafii; 

– studenci mieszkający w akademikach lub na stancji, którzy na weekendy przyjeżdżają do rodziców mieszkających na terenie parafii; 

– osoby pracujące poza terenem parafii, którzy w tygodniu pracy mieszkają w miejscu jej wykonywania. 

Osoby, które wyjechały do pracy za granicę powinny nawiązać kontakt z kapłanem katolickim tam posługującym i uczestniczyć w życiu tamtejszej wspólnoty parafialnej. U tamtego duszpasterza uzyskują np. zaświadczenie o stanie moralnym dopuszczającym do godności ojca chrzestnego lub matki chrzestnej (duszpasterze w kraju rodzinnym nie mają możliwości sprawdzić, czy dana osoba jest praktykującym katolikiem i czy ma dyspozycję moralną do bycia rodzicem chrzestnym). 

Kwestie przynależności do parafii reguluje Kodeks Prawa Kanonicznego w następujących kanonach: 

Kan. 518 – Z zasady ogólnej parafia powinna być terytorialna, a więc obejmująca wszystkich wiernych określonego terytorium. (…) 

Kan. 100 – Osobę nazywa się mieszkańcem w miejscu, gdzie posiada stałe zamieszkanie; przybyszem w miejscu, w którym ma zamieszkanie tymczasowe; 

Kan. 102 – 

§ 1. Zamieszkanie stałe nabywa się takim przebywaniem na terytorium jakiejś parafii lub przynajmniej diecezji, które albo jest połączone z zamiarem pozostania tam na stałe, jeśli nic stamtąd nie odwoła, albo trwało przez pełnych pięć lat. 

§ 2. Tymczasowe zamieszkanie nabywa się przez takie przebywanie na terenie jakiejś parafii lub przynajmniej diecezji, które albo jest połączone z zamiarem pozostania tam przynajmniej przez trzy miesiące, jeśli nic stamtąd nie odwoła, albo przedłużyło się rzeczywiście do trzech miesięcy. 

§ 3. Stałe lub tymczasowe zamieszkanie na terenie parafii nazywa się parafialnym; 

Kan. 104 – Małżonkowie winni mieć wspólne stałe lub tymczasowe zamieszkanie. Z racji prawnej separacji albo innej słusznej przyczyny, każdy z nich może mieć własne stałe lub tymczasowe zamieszkanie. 

Kan. 106 – Stałe lub tymczasowe zamieszkanie traci się przez odejście z miejsca połączone z zamiarem niepowracania (…) 

Kan. 107 – 

§ 1. Zarówno przez zamieszkanie stałe jak i tymczasowe, każdy uzyskuje własnego proboszcza oraz ordynariusza. 

Wnioski z powyższego zestawienia: 

Prawo Kanoniczne nie posługuje się pojęciem „zameldowania”. Przynależność do parafii zależy od „zamieszkania” czyli faktycznego przebywania na terytorium parafii. Dlatego w zwykłej sytuacji wszelkie formalności dotyczące udzielania sakramentów chrztu, I Komunii św., bierzmowania, małżeństwa oraz celebracji pogrzebu są prowadzone zgodnie z przepisami Prawa Kanoniczego, czyli wg zamieszkania w parafii. Stąd m. in. bardzo ważna jest obecność wiernych w mieszkaniu podczas wizyty duszpasterskiej, jako potwierdzenie przebywania na terytorium parafii. 

Gdyby ktoś z różnych względów chciał przyjąć dany sakrament poza swoją parafią, powinien zgłosić się do własnego proboszcza o zgodę na udzielenie sakramentu poza swoją parafią. W przypadku sakramentu małżeństwa protokół przedmałżeński i wszelkie formalne sprawy można załatwić u własnego proboszcza, następnie zaś poprosić o zgodę na pobłogosławienie małżeństwa poza parafią narzeczonego lub/i narzeczonej (tzw. licencja). Można także prosić własnego proboszcza, aby wydał zgodę na spisanie protokołu przedmałżeńskiego i pobłogosławienie małżeństwa poza parafią narzeczonego i/lub narzeczonej. 

W przypadku sprawowania pogrzebu katolickiego zgoda na pochówek poza własną parafią jest jednocześnie stwierdzeniem, że osoba zmarła była praktykującym katolikiem i przystępowała do sakramentów. Zmiany na cmentarzu oraz nowe pochówki należy zgłosić do parafii zarządzającej cmentarzem.